Hoe het begon

Een jaar geleden rond deze tijd bracht ik mezelf in de benauwde positie om in 2 dagen tijd drie keer te vliegen en drie verschillende landen af te gaan. Al een aantal weken was ik voor mijn stage in contact met een potentiële klant in Nederland. Vlak voor kerst lukte het me eindelijk mijn baas en eerdergenoemde klant te overtuigen dat een meeting een goed idee was. Een aantal uur nadat alles afgesproken was belde mijn baas vanuit zijn kantoor op de 1e verdieping. Vrijwel iedereen was al naar huis. Hij vertelde me dat ze zonder mij zouden gaan. De afspraak was namelijk de dag voor mijn vakantie en ik had eerder laten vallen die ochtend al ruim voor zonsopgang op het vliegveld te moeten zijn. Het was duidelijk niet haalbaar voor mij om mee te gaan. Ik overtuigde hem dat het geen probleem was.

De avond voor de dagtrip naar Nederland legde ik alles klaar voor de komende dagen. Ik had een oneindige hoeveelheid lijstjes klaarliggen zodat ik niks zou vergeten en stapsgewijs streepte ik alles af. Toen dacht ik aan alle stappen die ik nog moest nemen voordat ik weer een moment rust zou hebben. Ik voelde de hevige neiging om mezelf in mijn inbouwkast op te sluiten en er voorlopig niet uit te komen.

De reis

De volgende ochtend hees ik mezelf echter om 4 uur uit bed om me in een blouse en blazer te hijsen. De dag vloog voorbij en voor ik er erg in had was het 11 uur ’s avonds en stapte ik weer mijn huis in. Ik sliep een ruime 4 uur voor ik opnieuw slaperig overeind kwam. Deze keer hees ik me in een legging en een comfortabele trui. Mijn haar plantte ik zo hoog mogelijk op mijn hoofd. Ik pakte mijn van tevoren ingepakte koffer en stapte in de taxi die ik twee dagen eerder alvast had geregeld.

Zonder de energie om me al te veel zorgen te maken stapte ik op het vliegtuig. In Spanje stapte ik uit en nam ik de bus naar ons appartement. Daar had ik een behoorlijk slaapdronken gesprek met een vriendelijke man die ik in een gebrekkige combinatie van Spaans, Engels en (waarom weet ik ook niet) Frans probeerde uit te leggen wat ik zocht. Toen ik eindelijk het appartement vond werd ik meteen enthousiast begroet door een kleine, zeer aanwezige vrouw. Begrijp me niet verkeerd, ze was enorm vriendelijk. Daarbij was ze druk in de weer het appartement zo snel mogelijk in orde te brengen. Maar ik functioneerde inmiddels op een halve cracker en een magere 8 uur slaap over twee nachten verspreid. Ondanks dat ik vrij zeker weet dat ze me veel verhalen vertelde, heb ik er weinig van onthouden.

Rust

Toen ze weg was droop ik af richting de kleine supermarkt vlakbij waar ik een enorme croissant en een ijskoffie kocht. Daarna waggelde ik, nog steeds slaapdronken ondanks dat het inmiddels ruim middag was, over het strand. Ik dacht terug aan alle kleine overwinningen die me daar hadden gebracht. Op de één of andere manier had ik in een waas van nieuwe indrukken en vermoeidheid een enorme sprong genomen. Een sprong over alles waar ik normaal niet eens aan zou beginnen. Praten tegen vreemde, reizen in mijn eentje, op mezelf vertrouwen. Zelfs voor mijn gewoonlijke vliegangst was er geen ruimte geweest. Ik draaide me om en waggelde over het strand terug naar het appartement. Daar keek ik de rest van de middag kerstfilms op de bank terwijl ik wachtte op mijn zus en zwager die in de avond zouden aankomen.

Achteraf gezien

Toen ik dit jaar in augustus opnieuw in het vliegtuig stapte voor een avontuur in het buitenland dacht ik terug aan die middag, in mijn eentje in Spanje. Die dag was niet bepaald een stressvrije dag voor me namelijk, maar toen ik eenmaal in het vliegtuig zat en terugdacht aan de hectiek van het afgelopen jaar lachte ik mezelf in stilte uit. Het maakt niet zo veel uit waar je heen gaat namelijk of welke uitdagingen er onderweg langskomen. Al toen ik nog naar de middelbare school ging en mijn grootste uitdaging bestond uit mondelingen en presentaties wist ik dat. Al die enge dingen gaan vanzelf voorbij en hoe vervelend of eng ze ook lijken, meestal is het achteraf een stuk beter te overzien. Dus begin bij het begin en voor je het weet ben je tien stappen verder en kun je tien keer trots op jezelf zijn.

8 reacties op “Vliegangst

  1. Debbythechocoholic zegt:

    Fijn dat je minder bang bent op het vliegtuig. Ikzelf heb er geen bang op, maar er gaan toch wel gedachten door me heen zoals “wat als we nu neerstorten?”. En van die luchtturbulenties vind ik ook mega eng! Persoonlijk vind ik vliegtuigen verschrikkelijke reismiddelen, ik voel me altijd misselijk en doodmoe wanneer ik eruit stap.

  2. Rory zegt:

    Mooi, wat heb je veel overwonnen! Of het nu uiteindelijk heel fijn voor je was (met zo weinig slaap zoveel te hebben gedaan) weet ik niet, maar het gaat om wat jij voelt en wat je op dat moment had besloten. Ik haal uit je artikel dat je blij bent dat je het zo hebt gedaan, met name doordat je de dingen gewoon hebt gedaan.

  3. Jadis zegt:

    Ik ken ook iemand die dat heeft dus, mooie tips! Ik zelf heb dat alleen bij landen dat ik het spannend vind.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *