sociale uitsluiting maakt meer kapot dan je denkt-zensitivity-psychologie-gezondheidsblog
Ik heb vandaag weer een stukje gevoeld wat uitsluiting voor een impact geeft op je zijn. Ik wist niet dat dit nog een pijn stuk was, of ik heb het diep verdrongen.
Na een leuk moment te hebben gehad bij een winkel waar ik opzoek ging naar een bureaustoel op maat, veranderde deze positieve flow in een andere winkel in een pijnlijk moment. Een winkel waar ik geregeld kwam en zonder mondkapje binnen mocht komen.
Ik ging met een positieve gevoel de winkel binnen om wat lekkers te halen en werd gelijk vrij defensief aangesproken dat ik een mondkapje op moest of de winkel moest verlaten.
Op dat moment wist ik even niet wat mij overkwam en bevroor. Ik was de enige in de winkel en kon net nog uitbrengen, dat ik vanwege gezondheidsklachten dit niet kon.
Haar blik stond hard en sommeerde mij een mondkapje op te doen. Ik gaf vriendelijk aan en probeerde haar intimideerden gedrag te negeren, door te zeggen dat ik dit met mijn astma niet ging doen.
En vroeg waarom dit nu ineens wel moest. Ze raakte verward en zei dat de IC bedden nog vol lagen. En dat als nu iemand binnen komt ik de winkel moest verlaten. Wauw, dat was even slikken. Ik bleef haar aankijken en vroeg wat is er gebeurd.
Zij werd door haar klanten met mondkapjes aangesproken waarom zij de mensen die geen mondkapjes droegen binnen liet of dwong om ze op te doen. Want dat moest van de regering en zij zorgen dat de IC bedden vol liggen.
Pfff, dit kwam even binnen. Ik kreeg gelukkig nog wat ik bestelde. En ondertussen voelde ik de druk en angst van haar, haar angst dat er nu iemand binnen zou komen. Dus ze benadrukte weer dat ik echt de winkel uit moest voordat iemand komt.
Ik ging met een verdoofd gevoel naar huis. Thuis wilde ik de boodschappen opbergen, maar toen brak ik… het verdriet overmande mij. Ik ervoer de pijn door mijn ziel. Ik die normaal de boel wel goed kon praten, kon dit niet meer goed praten voor mezelf.
Ik voelde ineens de pijn van uitsluiting voor iets waar ik voor stond. Ik voelde ineens de verdeeldheid keihard binnen komen. Ik las genoeg verhalen over deze uitsluiting, maar dat kwam nog niet zo binnen. En nu was ik een onderdeel van deze uitsluiting, terwijl ik wettelijk in mijn recht stond en dat was nog niet genoeg.
Ik werd letterlijk een onderdeel van de angst strategie en de angst werd op mij geprojecteerd. Ik wilde dit niet voelen, hoe dan… wat is dit… alles schoot door mij heen.
Was het mijn afkomst, mijn kleur niet dan was het weer wat anders. Ik dacht dat dit nu klaar was en dit moment bracht alles weer naar boven. hoe krachtig een groepsdynamiek kan zijn, als je anders bent en je niet welkom meer bent.
Was het mijn afkomst, mijn kleur niet dan was het weer wat anders. Ik dacht dat dit nu klaar was en dit moment bracht alles weer naar boven.
Hoe kan dit? Hebben wij nou nog niks geleerd van onze geschiedenis? Dat angst en intimidatie giftig is? Uitsluiting een psychologische mindfuck is?
Geef mij maar een klap daar kan ik iets mee, maar dit is nog harder dan een klap. Gedwongen worden, je grens over te gaan…
Nu zit ik hier en bekomen van de schrik, kan ik alleen maar medelijden hebben met haar. Haar angst van uitsluiting en sluiten van haar bedrijf als ze niet luistert naar haar klanten…en overheid.
Wat zitten we toch in een rare tijd, de pijnstukken wordt hier flink omhoog gehaald. Wat ga ik nu doen, voelen. Ervaren, dat dit deel nog geheeld en gezien mag worden. Ik ben de sleutel die dit kan helen, is door ernaar te kijken, doorheen te gaan en te voelen wat het met mij doet. En niet door van weg te lopen…
Lieve vrouw van de bakker, mocht ik je tegen komen op straat. Bij mij ben je nog steeds veilig…

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *