Vorige week donderdag was het zover. Om iets voor 10.00 uur stond de cameraploeg voor de deur. Johan Overdevest maakt een prachtig programma voor TV-West in het kader van eenzaamheid. Gemeente Den Haag heeft december uitgeroepen tot de maand tegen de eenzaamheid en daar is het project “Lichtspoor” aangehangen.

Voorgedragen

Een tijdje geleden ontving ik een telefoontje van Liane. Of ik misschien mee wilde doen aan een tv-programma. Uhm, nou ja waar gaat het dan over? Ze vertelde me dat het over eenzaamheid zou gaan maar dat ik meer informatie van Johan zou kunnen krijgen. Of ze hem mijn nummer mocht geven. Natuurlijk! Kom maar op.

Zo gezegd, zo gedaan en een dag later belde Johan me op. Hij wilde een tv-programma maken over eenzaamheid. Hij wilde graag andere groepen laten zien dan alleen ouderen die met eenzaamheid te maken konden hebben. Of we een keer met elkaar af konden spreken zodat ik mijn verhaal kon vertellen. Hier zag ik een kans om verder te komen met mijn missie, namelijk het laten zien van de vergeten groep ‘ouders van zorgintensieve kinderen’. Ik heb hier dus volmondig ja op gezegd.

De afspraak

Ik had afgesproken in Kasserie “De Ock” nadat ik mijn wandeling voor OpenjeHart en Mantelkring daar had afgesloten. Toen mijn laatste coachee vertrok zag ik iemand aankomen waarvan ik dacht dat hij het wel zou kunnen zijn. Je moet weten dat ik ben opgegroeid in Rotterdam en dat ik “bekende personen” uit Den Haag helemaal niet ken. Ik had het juist gegokt en hij stelde zich voor.

Johan legde uit wat hij in gedachten had voor het programma en of ik wat over mijzelf kon vertellen. Ik vertelde hem dat ik een alleenstaande moeder ben van een jongetje van 6 dat zorgintensief is. Dat ik meer dan een jaar geleden in een burn-out geraakt ben en dat ik tot op de dag van vandaag niet 100% beter ben doordat er geen ruimte is voor mij. Mijn leven staat in het teken van de zorg voor mijn zoon.

Na ruim een uur met elkaar gesproken te hebben zei hij mij dat hij mijn verhaal heel graag wilde vertellen, mits hij groen licht zou krijgen voor het programma.

Kogel door de kerk

Een paar dagen later kwam het verlossende antwoord. Het programma zou doorgaan. We spraken een dag af waarop hij bij mij thuis zou komen filmen. Enthousiast belde ik mijn moeder om te vertellen dat het door zou gaan.

In de tussenliggende tijd kwam het besef eigenlijk pas echt. Ik zou op televisie voor ik weet hoe veel mensen mijn verhaal gaan vertellen. Volledig met de billen bloot. Poeh, eigenlijk is dat ook wel heel erg eng. Wil ik dit echt? Ik besloot het door te zetten. Ik zou mijn verhaal gaan vertellen om al die duizenden, misschien wel miljoenen ouders van zorgintensieve kinderen zichtbaar te maken.

D-day

Eindelijk was het zo ver. Ik bracht mijn zoon snel naar school en toen fietste ik door weer en wind weer snel naar huis. Zenuwachtig als ik was drentelde ik een beetje door mijn huis heen. Was het goed genoeg opgeruimd? Zat mijn haar wel goed? Gelukkig hoefde ik niet lang te wachten voordat ze er waren. Rond 10.00 uur werd er geklepperd met mijn brievenbus (mijn bel doet het al jaren niet) en ik stoof naar de voordeur. Ik deed de deur open en tot mijn schrik draaide de camera al. Slik!

We waren een tijdje zoet met opnames maken bij mij thuis. Gelukkig was er een hele ontspannen sfeer en eigenlijk waren we klaar voordat ik er erg in had. Ik had het gedaan. Ik had volledig open en eerlijk gesproken over mijn situatie. Hoe bedoel je uit je comfortzone!

De uitzending

Donderdag 14 december om 17.00 uur en vanaf 19.00 ieder heel uur ben ik te zien op TV-West in het programma ‘Ik denk aan jou’. Ik vind het heel erg spannend om met mijn billen bloot te gaan, maar toch ben ik ook heel benieuwd naar de reacties die er wellicht op zullen volgen.

Kijken jullie ook? En niet alleen naar de aflevering waar ik in zit, maar ook naar de andere afleveringen waar weer andere groepen aan bod komen. Mensen die door hun omstandigheden in een isolement terecht zijn gekomen, en gevoelens van eenzaamheid ervaren. Laat jij ook je ogen openen?

Ik hoop dat ik in ieder geval een iemand een gevoel van herkenning en erkenning heb kunnen geven. Of dat ik iemand zijn ogen heb geopend. Al is het er maar een. Dan heb ik mijn doel bereikt.

Ik denk aan jou – – Omroep West

In ‘Ik denk aan jou’ brengt presentator Johan Overdevest licht in de donkere decembermaand bij eenzame Hagenaars.

2 reacties op “Op televisie bij ‘Ik denk aan jou’ leven in eenzaamheid

  1. Lotte Hijmensen zegt:

    Dankjewel Lida! Ik was echt helemaal ontspannen toen ik daar uit dat kamertje kwam. Heerlijk! En hoe vaak het ook tegen zit, ik krabbel altijd op. En zo nu dus ook. Het verwarmd mijn hart dat je zo mee leeft. Liefs Lotte

  2. Lida Ursem zegt:

    Ik ben trots op je Lotte , het was ook voor mij emotioneel . Ik heb mee zitten janken maar ik was na ook blij dat je aan het einde weer een stralende Lotte was . Johan heeft het ook mooi en begrijpend weergegeven . Je gaat het redden KANJER XXX

Reacties zijn gesloten.