misstanden over adoptie van kinderen
Maar voor degene die me kent (of graag wil kennen) wel interessant vermoed ik.
Ok. Na een week van intense emoties, eindeloze gedachten en fijne -moeilijke soms- maar fíjne gesprekken heb ik besloten om toch mijn verhaal te doen. Niet omdat ik je wil overtuigen dat mijn visie de juiste is. Niet om in de slachtofferrol te kruipen en zéker niet om een oordeel te vellen over mensen met een andere mening.
Waarom dan wel? Omdat ik mijn emoties áltijd uit door te schrijven. Omdat schrijven mijn emoties en gedachten ordent en me oplucht. Omdat ik in mijn schrijfsels helderheid vind.
Dat hoeft niet te betekenen dat het jou als lezer ook helderheid verschaft….. het kan zijn dat je al een stevig standpunt hebt. Of dat je heen en weer word geslingerd door de hoeveelheid van facetten in het geheel. Of dat het je allemaal niet zoveel zegt.
Mijn enige doel met deze post is dat je aangezet word om erover na te denken. Omdat het me stoort dat er zoveel word groepen door zoveel mensen over zoveel zaken waar ze eigenlijk nog nooit of maar zeer beperkt over na hebben gedacht.
Dat mensen graag een mening hebben en die (soms te pas en te onpas) willen benoemen is begrijpelijk. Daar kan ik verder ook weinig aan doen. Maar als amateur schrijfster kan ik wel woorden achterlaten die na-echoën. Die je aan het denken zetten en je (achtergrond) informatie verschaffen. Zodat wanneer je de volgende keer een mening wilt delen, je ook zeker weet dat die gebaseerd is op een gedachten proces. En niet enkel op een krantenkop, een emotie of een gewenning.
Zoals jullie weten ben ik geadopteerd. Het is dan ook niet moeilijk voor te stellen, denk ik, dat de nieuwsberichten van afgelopen week rond het tijdelijk stopzetten van internationale adoptie mij natuurlijk raken.
Het brengt zoveel verschillende emoties met zich mee dat je er makkelijk in verstikt kunt raken. Om dat te voorkomen praat en schrijf mijn gedachten van me af.
Allereerst heb ik het geluk gehad dat ik geadopteerd ben door de meest liefdevolle ouders die een kind zich kan wensen! Zij hebben met de meest zuivere intenties mij en mijn broertjes een goed thuis geboden. Zij hebben (anders dan vele andere adoptie ouders) ons persoonlijk uit Colombia opgehaald. Ze hebben aldaar geprobeerd (zoveel mogelijk) informatie over ons te vinden en hun hele leven mij en mijn broertjes de ruimte gegeven -op onze tijd!- te praten over vragen die we hebben. Ook hebben ze me in mijn zoektocht maximaal gesteund. Dit maakt het voor mij dan ook mogelijk om me in elk facet van deze ingewikkelde kwestie te uitten. Ik weet dat ook mijn moeder verdriet heeft van de misstanden rond adoptie. Ze vind het net zo hartverscheurend als ik dat er mensen zijn die willens en wetens misbruik hebben gemaakt van de kwetsbaarheid van biologische ouders en de situaties in de landen waar deze misstanden hebben plaatsgevonden.
En dat is ook wat het voor mij ingewikkeld maakt. Ik kan gevoelsmatig niet volledig tegen adoptie zijn omdat het mij liefdevolle ouders en een rijkelijk leven gebracht heeft!
Waar ik natuurlijk wel tegen ben is documenten vervalsen, kinderroof, onder valse voorwendselen kinderen bij hun biologische gezin weghalen en het wegkijken (en faciliteren) van de Nederlandse regering wanneer kinderen het land binnenkwamen zonder of met een -overduidelijke- valse identiteit.
Dáár ben ik voluit tegen!!
En de vraag “maar kan adoptie plaatsvinden zonder deze risico’s” is een lastig te beantwoorden vraag. Feit blijft dat tot nu toe dat helaas niet gelukt is.
En al die gevallen waarin het wel goed is gegaan dan? En kinderen die goed terecht zijn gekomen? Kinderen die hun biologische ouders zonder al te veel moeite hebben weten te vinden? Ja godzijdank zijn die verhalen er ook!! Maar daar gaat deze discussie toch niet over?
Stel een bende criminelen steelt medische apparatuur uit een ziekenhuis. Apparaten die duizenden euro’s kosten. Ze verkopen deze door aan andere ziekenhuizen die er vervolgens honderden mensenlevens mee redden. Gaan we dan ook zeggen ja maar we kunnen die criminelen niet straffen. Er zijn zoveel mensenlevens gered???
Of nog erger….een beetje dichterbij huis. Stel je brengt je kind naar school. Opvang. Of peuterspeelzaal. En je wilt het kind aan de eind van middag ophalen maar ze zijn er niet meer. Ze zijn geadopteerd krijg je te horen. Na een zoektocht van jaren kom je erachter dat ze via het bestuur van de school/opvang naar een directeur van de overkoepelende organisatie, en van daaruit langs de douane naar de directeur van een school in -iknoemmaarwat- Oezbekistan via de leidster van de school daar bij een gezin terecht zijn gekomen. Ga je dan alleen je kind opeisen bij de leiding van je kind haar school? Of ga je als een detective elke stap nalopen om de waarheid te vinden van wat er met je kind gebeurd is? Je wil toch voorkomen dat dit ooit nog weer kan gebeuren?
Elke schakel moet toch onderzocht worden? en degene die fout gehandeld hebben moeten toch opgespoord en berecht worden? Het gaat hier niet om een kwijt geraakt postpakket. Het gaat om mensenlevens. Mensenrechten.
Ik denk dat een 100procent sluitend systeem alleen mogelijk is indien de biologische ouders bij het gehéle proces betrokken worden. En indien de adoptie ouders al tijdens het proces gevraagd word (al dan niet ondersteund) zoveel mogelijk onderzoek te doen naar de achtergrond en identiteit van het kind. Beide partijen moeten zich er hard voor maken dat het kind op latere leeftijd toegang heeft tot zijn ware oorspronkelijke identiteit!! Zodat het kind in welke fase van zijn of haar leven dan ook deze informatie op kan vragen.
Dat de regering nu heeft toegezegd dat eventuele toekomstige rechtszaken door geadopteerde niet meer zullen worden weggezet als verjaard voelt wél als een grote overwinning voor mij. Want dat betekend dat ik voor de rest van mijn leven het recht behoud om eventueel aansprakelijke ter verantwoording te roepen. Of ik dat ook daadwerkelijk ga doen weet ik nog niet. Maar ik heb daar nu alle tijd voor om rustig over na te denken. Ik ben wel van mening dat de het vervalsen van documenten (wat in Colombia is gebeurd) en het gebrek aan onderzoek naar de correctheid van deze documenten (wat in Nederland is gebeurd) een voor een buitenstaander haast niet te bevatten impact kan hebben op de identiteitsvorming van de geadopteerde persoon.
Je weet pas wat je mist als het het niet meer hebt is een veel gebruikte zin. Dus ik begrijp heel goed dat veel mensen niet weten hoe het is als je niet weet waar je vandaan komt. Wanneer je geboren bent. En of het wel of niet de keuze was van je biologische ouders om je af te staan. Of er broertjes en zusjes zijn die je missen.
Ík weet het wél……Het voelt incompleet. Alsof je er niet toe doet. Het artikel in de Nederlandse grondwet dat ieder mens recht heeft op identiteit is voor mij helaas niet van toepassing. Erger nog. Wanneer ik daar over mijn verdriet uit word ik soms weggezet als ondankbaar of dat ik mezelf bestempel als slachtoffer.
Dat vind ik onterecht! Ik ben zeeeer dankbaar voor mijn leven hier. Heb ik geluk gehad? Jazeker! Is er mij onrecht aangedaan? Ja helaas wel! Maakt mij dat zielig? Nee!
Mag ik -net als elke andere Nederlander- mijn rechten opeisen? Ik denk van wel. Al hou ik nooit zo van iets opeisen….. in sommige gevallen kun je onrecht alleen maar bestrijden door recht op te eisen.
Of, hoe en wanneer ik dit ooit zal gaan doen? Dat weet ik nog niet.
Wat ik wél weet is dat mijn keuze gebaseerd zal zijn op Kennis. Dialoog. En onderzoek.
Bedankt voor het lezen!
Ik moest het gewoon even kwijt.

Diana Hofman (Diana maria Gonzalez)

Call me a dreamer, that’s how I survive
creating poetry out of life

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *