Mijn leven met een narcist: conflict - narcisme - gezin - gezondheidsblog - zensitivity.nl

Mijn leven met een narcist

Hoe meer ik in het drijfzand vast geraakte, hoe meer macht hij over mij kreeg. Waardoor ook meer en meer mijn onzekerheid de hoek om kwam zetten. Ik stelde maar weinig voor, want ik werkte dan wel in zijn zaak. De mensen kwamen voor hem, vertelde hij mij dan. Ik moest niet denken dat ze voor mij kwamen, want hij had immers de zaak opgezet en laten groeien. Hoe bizar is dit, want mijn lessen deden het erg goed.

Ik had altijd gezellige cliënten die na de les aan de bar bleven hangen en in waren voor een kletspraatje. Wat hij tegen me zei,bleef altijd wel hangen. En had helaas veel impact op mij. Deze uitspraken kwamen goed binnen en ik geloofde ook in hem. In wat hij zei, dus beetje bij beetje werd ik kleiner en kleiner.

Maar door die onzekerheid, werd ik op één of andere manier toch steeds scherper en scherper. Gelukkig liet mijn intuïtie mij nooit in de steek. Dus ik zag wel dat er verschillende dingen gebeurde wat niet helemaal klopte en daar hield ik mezelf dan weer aan vast,dat ik niet gek was.

Ondertussen groeide de kinderen groeiden lekker door. En gingen ondertussen allebei naar de lagere school en deden het daar redelijk goed. Wat ik jammer vond, dat mijn ex nooit mee ging naar de ouderavonden. Hij had daar, vond hij, geen tijd voor. Dit irriteerde me altijd wel erg. Maar ja, doordat we altijd s’avonds open waren, accepteerde ik dat. En nam het maar aan, terwijl als je zo bedenkt ook s’middags een afspraak hadden aan kunnen aanvragen. Het liep zoals het liep.

De sfeer thuis werd ook steeds onbehaaglijk, er waren steeds meer onenigheden. En er ontstond meer ruzies en ondertussen werd helaas na 5 jaar mijn contract niet verlengd bij mijn andere baantje. Dus was ik weer geheel ‘ afhankelijk van mijn lessen bij mijn ex. Dit voelde vreemd, want als ik moest werken, gaf het me soms ook een soort druk. Ik liet hem achter met de zorg voor de kinderen, hij moest ze opvangen als ze uit school kwamen. En tevens gaf het mij ook een fijn gevoel, want ik was ook weer thuis voor de kinderen als ze uit school kwamen. Dat was ook wel weer heel fijn!

Mijn leven met een narcist: Vakantie vriendin

Ik ging een keer een weekendje met mijn vriendin naar Barcelona. Waar ik een telefoontje kreeg, terwijl ik daar door de Ramblas liep. Mijn zoon liep in zijn eentje rond te dwalen of ik hem kon op komen pikken. Ik moest uitleggen dat ik dus in Spanje was en dat zijn vader thuis behoorde te zijn om bij hem te zijn. Dat ik dan hem graag even ging te bellen! Dit was de eerste keer dat ik me wezenloos schrok. Maar ook dacht dat het mij ook misschien had kunnen gebeuren. Dat onze zoon bij mij weg zou kunnen lopen.

Paar jaar later was ik een weekend met een aantal meiden weg. Waar ik nachts werd gebeld door de oppas waar mijn ex nou bleef. Hij had immers allang beloofd thuis te zijn. Zij had hem proberen te bellen en hij nam zijn telefoon niet op. En toen schoot bij mij de stress ineens eruit. Ik was en stond wederom machteloos. En weer nam hij zijn taak niet serieus, terwijl hij wist dat ik er niet was. Deze ervaringen waren voor mij best heftig, waarin ik vond dat hij zijn verantwoordelijkheid niet zo serieus nam. Uiteindelijk kletste hij zich er altijd wel weer goed uit.

Mijn leven met een narcist: Onvermijdelijke scheuren

De scheuren en barsten in onze relatie werden inmiddels diepe groeven. En ik besefte me dan ook meer en meer dat de verwijdering steeds verder ging. Ik gaf dit ook regelmatig aan, maar daar werd dan zeer weinig gehoor aan gegeven. Daardoor raakte ik nog verder in mijn isolement.

Ook weet ik dat ik geregeld mijn zorgen met mijn vriendinnen deelde. Dan later mezelf weer tegen sprak: ”nee, het gaat nu echt weer beter.” pffff, waar haalde ik die optimisme en energie toch steeds vandaan. Om steeds weer een opnieuw door te gaan, in iets wat allang aan het doven was. Zijn vlam was allang op minimaal gezet, terwijl ik er nog al mijn vuur en energie, die ik nog had, in wou steken.

Trekken aan een dood paard, wat in de volksmond wordt genoemd. Maar waarschijnlijk voor de omstanders was het allang duidelijk, alleen voor mezelf nog niet. Dus bleef ik nog door knokken voor ons gezin, maar dat ging ten koste van mezelf. In je eentje kan je geen relatie in stand houden, merkte ik uiteindelijk zelf ook wel.

Zo gebeurde het in Juli op de verjaardag van onze dochter. Dat mijn ex mij meedeelde dat mijn zus wederom niet welkom was op de verjaardag van onze dochter. Wat mij enorm boos en verdrietig maakte, maar ik liet me dit maal niet op mijn kop zitten. Daar was er al teveel voor gebeurt, ik treed hierover niet in detail! Dus zei ik; ”okay, mijn zus niet welkom, dan jou zus ook niet, dan kan je voelen hoe vreselijk dat voelt.” Zoals ik eerder al schreef had mij immers 3 jaar eerder mijn zus ontnomen.

Ik geef toe, unfair was richting mijn schoonzus. Dit maakte hij los in mij, want hij wilde maar grip op mij en mijn leven. En ik was het NU beu, nu mocht hij en zijn familie ook eens ervaren. Dat hij niet altijd alles bij mij neer moet leggen en de schuld te geven. Oh wat was ik destijds bang en onzeker en tevens verdrietig dat ik deze stap nam. Ik moest eens voor mezelf en mijn familie op te komen. Dat helaas dochterlief hier ook de dupe van werd en wel op haar verjaardag, zo triest allemaal!!

De dag was niet zoals altijd ging, want er werden twee mensen gemist, mijn zus en mijn ex schoonzus. Uiteraard werden alle vingers mijn richting uit gestoken. Hoe kon ik dat nou doen, wat een rotstreek van mij, hoe schandalig!!
Maar over mijn en de kinderen hun gemis, wat 3 jaar eerder gebeurde, hun tante moesten missen. Daar werd niet over gesproken en niet aan gedacht, heel bijzonder.

Ik heb geprobeerd het aan mijn ex schoonzus uit te leggen, maar dat kwam niet goed binnen. Dat hoefde ook niet, want het was mijn gevoel. Als mijn ex mijn zus niet welkom heette, dan wil ik gelijke regels hanteren. De reden waarom hij mijn zus weerde, was omdat ze eerlijk was. En dat accepteerde hij niet., in ‘ zijn ‘ huis. Het mocht dan wel zijn huis zijn, maar er woonde toevallig nog 3 mensen in zijn huis. Waar ook wel degelijk rekening mee gehouden mocht worden.

Uiteindelijk was gelukkig de verjaardag op wat spanning na redelijk verlopen. Het was wel duidelijk dat ik niet meer instemde met mijn ex zijn wensen en dan is de vriendschap snel voorbij. De zomervakantie verliep vrij stroef, het was niet steeds kommer en kwel. Er zaten ook leuke dagen bij, maar mijn onderbuik gevoel werd sterker en zwaarder. Van binnen wist ik allang hoe laat het was, maar mijn verstand wilde er gewoon nog niet aan….

Mijn vorige blogs gemist? Lees hier ook mijn andere columns.

Image by Pexels from Pixabay

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *