als de dood in je oor fluistert

Als je over de de dood hebt dan schrikt dat veel mensen af, de dood lijkt iets dat je overkomt en dat je niet kan voorkomen noch kan kiezen of kan veranderen. In veel culturen is het een tragisch gebeuren waar je door een lang en traag rouw proces doorheen moet lijken te gaan. Wat is er nog meer mogelijk met loslaten… en wat is er goed aan de dood?

Hier een kleine schets van mijn eerste persoonlijke ervaring hiermee.

Ik verloor mijn papa aan een hart aderbreuk toen ik 18 was. Ik weet nog dat ik na weken intens rouwen, op de dag van de begrafenis een sterke stem in mijn hoofd had, die tegen mij zei: carpe diem girl! Pluk de dag!
Wat was er dan goed aan de dood van mijn papa? Ik weet dat ik nooit echt als iets diep treurigs heb ervaren en dat ik heel gemakkelijk zijn overlijden heb kunnen loslaten. Ik had de gedachte sterk dat hij zijn leven en zijn keuzes had gemaakt. Veel ervan was niet zo rooskleurig maar het was wel zijn leven. Ergens wist ik dat het heengaan goed was.

Veertien later, vorig jaar in de zomer, kreeg ik bezoek in de badkamer. Mijn papa. Ik was niet bang en ik had geen twijfel. Ik deed al mij barrières naar beneden en maakte me groot zodat ik hem ten volle kon ontvangen!
Het was puur en mooi en wat hij mij kwam vertellen was zelfs nog mooier. Zijn boodschap had ik eigenlijk al voor een stuk ontvangen bij zijn begraving alsook de jaren die daarop volgden.

Indertijd was mijn papa in een penitentiaire inrichting. Sinds ik mij kon herinneren was mijn pa drugsverslaafd en was het ook zijn job. Iets waar ik me altijd een stuk verscheurd bij voelde. Ik wist dat mijn papa een hele mooie ziel was, getormenteerd dat wel. En hij maakte vele interessante keuzes zoals deze. Maar hij was een lief, zachtaardig en zeer pienter mens! Hij wou nooit iemand pijn doen en had bij velen een speciale plekje in hun hart. Met zijn leuke ietwat bizarre humor kon hij zwaartes en stiltes doorbreken. Hij kon enorm lachen en schateren met de absurditeit van deze soms erg absurde realiteit. Iets wat ik nu pas als een gave zie.

Zo’n zestal jaren lang gingen mijn familie en ik wekelijks tot tweewekelijks mijn papa bezoeken. Dat waren langzame en zware momenten. Het begon allemaal op mijn veertienjarige leeftijd. Ik leefde toen nog met een verslaafde moeder die het allemaal niet kon dragen en moeite had om de eindjes aan elkaar aan te knopen samen met mijn oudere zus die het ook erg moeilijk had. Het was geen lichte gezinssituatie en we waren met z’n drieën in een ander land ver weg van alle familiesteun. Terwijl mijn zus naar een instelling moest ging ik het jaar daarop naar een pleeggezin terug in België. Ook daar liep het verkeerd en een halfjaar later was ik bij mijn grootouders waar ik verbleef tot mijn papa overleed. Ook al werd mijn situatie steeds beter, ik had nooit echt geleerd lief te hebben en geliefd te zijn. In mijn familie was er veel afstand en onzichtbaar leed. Ik weet dat mijn papa het vreselijk vond wat er allemaal onder het oppervlak was en niet werd over gesproken onder ons allen. En dat werd een stuk verzwaard in deze periode van zijn gevangenzetting. Er was veel uitgesproken en onuitgesproken verdriet, verwijt, schande, oordeel, angst, woede, haat… Hij was verscheurd in schuld. Die tijd schreven wij veel brieven naar elkander. Zo heb ik hem voor het eerst ook echt leren kennen.

Ok, terug naar onze herontmoeting in de badkamer. Daar was ie dan. In de badkamer. Hij liet mij waarnemen waarom hij koos uit het leven te stappen. Ja, dat lees je goed. Met een hartaderbreuk heeft mijn papa de korte bocht gekozen om uit zijn leven te stappen. Het was zijn cadeau voor ons allen. Hij wist dat met deze keuze al onze levens verder konden gaan. Dat het een kans was voor ons om het beter te hebben. Weg van alle drama en gesleur die er toen was. Hij wou niet in de weg staan van een grootsere toekomst voor zijn ouders, zijn kinderen en (toen ondertussen al gescheiden) vrouw. Dat we niet meer achterom mochten kijken maar vooruit.

Tijdens ons moment in de badkamer was ik me zo gewaar van de mooie lieve entiteit die hij is. Ik had hem nog nooit voordien als persoon zo open en kwetsbaar ontvangen. Dat moment heb ik ook heel wat emoties en conclusies die vast zaten in mijn lichaam kunnen loslaten in tranen.
En nog zoiets moois. Toen hij waarnam dat ik zijn boodschap volledig ontving voor het cadeau dat hij werkelijk is en dat ik mijn erkenning en dankbaarheid betuigde was hij zo opgelucht, blij en licht.

Nadien hoopte ik deze boodschap te kunnen overbrengen naar mijn familie. Wetende dat het zeer bizar klonk hoopte ik dat mijn zus en vooral mijn oma vrede zouden krijgen. Maar dat was niet mijn keuze zo bleek. De jaren na zijn dood stapten ook mijn oom en grootvader uit het leven en dat is een rouw proces dat op de dag van vandaag mijn oma nog steeds niet heeft losgelaten.

Waarom dit verhaal nu?

Deze week kreeg ik te horen dat mijn oma terug kanker heeft. Wat is hier goed aan? Wat als ziekte niet zomaar een lootje is, die je trekt? Wat als het niet zomaar je cellen zijn die beslissen om iets anders te gaan doen? Wat als het is een manifestatie is van al je gedachten, emoties en gevoelens die de cellen in je lichaam gaan (ver)vormen? Wat als jaren vasthouden van verdriet of onderliggende gedachtes rare dinges doen met je lijf? Wat als een diagnose van een ziekte een boodschap van je lijf is en vraagt: ‘Kunnen we het anders doen nu?’ ‘Wil jij hier nog zijn met mij?’  ‘Kunnen we samen iets anders kiezen?’

Ik weet het. Ik zal waarschijnlijk sommigen onder jullie kwaad maken. Het hoofd kan hier écht niet omheen. En ik heb geen wetenschappelijke bewijzen. Maar wat WEET JIJ al dat je hoofd geen onderbouwde uitleg kan aan geven?  Wat heeft je de impuls gegeven om dit artikel te lezen?

Wat als we ons het volgende kunnen afvragen?

Hoe vaak leiden of lijden we een leven voor anderen? Gaan we onszelf steevast voorbij ten dienste van alles en iedereen? Misschien zijn we op overlevingsmodus overgestapt of zijn we op automatische piloot gaan leven?  Misschien is het te pijnlijk en vreselijk ongemakkelijk om te kijken naar wat eigenlijk echt niet meer werkt voor je? Wachten we sluimerend liever af tot er betere tijden komen? Misschien wil je weg uit een stagnerende omgeving, weg uit een doodlopende liefdeloze relatie of uit die ene verschrikkelijke eentonige job… En weet je niet hoe of waar te beginnen?

Kan ziekte in het lichaam een noodkreet zijn om echt anders te gaan leven?

En wat als de dood niet het einde is maar een nieuw begin? Het lichaam vergaat in de aarde. Wat als de ziel niet sterft maar verder leeft?
Wat als het hier even blijft als entiteit zonder lichaam of misschien gaat het meteen terug in een nieuw lichaam? Wat als het loslaten van overledenen hen de ruimte geeft om verder te gaan en onvervulde beloftes los mag laten?

Als afsluiter

Dankbaar voor deze ervaring met mijn papa. En dankbaar dat ik al vele mooie boodschappen heb mogen ontvangen van overleden entiteiten die nog een laatste iets willen overbrengen bij de nog levenden. Wat ik vaak krijg te waarnemen is dat ze dankbaarheid willen overbrengen en hun dierbaren willen ontlasten van alle verdriet, schuld, onmacht en zwaarte. Wat als er werkelijk leven is na de dood? Zowel voor de overledene en de levenden die hier nog zijn?

Wat als alles het tegenovergestelde is van wat het lijkt te zijn en niets is het tegenovergestelde van wat het lijkt te zijn?

Dank je voor je aandacht.

Ivy Mobouck

Wie is Ivy

Ivy begon op 17 jarige leeftijd poëzie te schrijven uit verveling tijdens een tijd van examens. Zeer bewust van hoe deze realiteit functioneert met taal en woorden: oordeel en weinig vreugde/ vrijheid met het spelen met woorden, begon zij zichzelf en haar schrijfstijl te oordelen als verkeerd en niet goed genoeg tot ze het opgaf en stopte.
Door haar verhuis naar het buitenland voor meerder jaren, hervond ze een nieuwe liefde in het leren van en spelen met de Engels taal. Sedert enkele jaren is ze de limitaties en leugens van creatie en vreugde met woorden en schrijven ontgroeid. Ze is nu een happy blogger met unieke schrijfstijl en onderwerpen zowel in Nederlands als in het Engels!

Ze schrijft nog steeds poëzie en lyrische teksten en schrijft over haar eigen en andere projecten voor bedrijven op social media. Zij heeft verschillende businesses rond House*Body*Mind*Life Coaching en WebDesign/ Graphics waarbij vooral toespitst is op creëren met de energie en ontdoen van blokkades van alles en iedereen. Zij heeft een natuurlijke capaciteit om in de energie in te tappen van limitaties en blokkades maar ook mogelijkheden en de toekomst. Wanneer zij in die mogelijkheden tapt, vloeien de woorden (en graphics) moeiteloos.

Zij raakt uitermate geïnspireerd door dieren, natuur, foto’s, geïnspireerde en inspirerende mensen/ thema’s/ boeken/ enz. Daarnaast is Ivy ook een motiverend spreker/ schrijver, CFMW facilitator en briljant om jou uit zelfoordeel te halen.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *