Het Ziekenhuis-zensitivity-adoptie verhalen-levensverhalen
Toen ik opgroeide, wilde ik zo graag een oudere broer dat het pijn deed. Ik heb altijd gedacht dat ik iemand had die beschermde en voor me zorgde.
Maar ik was enig kind. Dus voor Moederdag in 2007 was ik alleen met mijn moeder op vakantie naar Melbourne om haar te vieren voor Moederdag.

Paniek

Op de tweede dag van onze reis kreeg ik een verontrustend telefoontje vanuit Sri Lanka. Het was Kamal, een man uit Sri Lanka die The Childrens Village runde waar ik vrijwilliger bij was. Kamal heeft een vrouw en toen twee jonge jongens. Hij nam mijn moeder een jaar eerder in huis nadat ik Sri Lanka verliet. Hij zorgde zo goed mogelijk voor haar, maar ze dronk alcohol en dat kon hij niet bij zijn jongens hebben. Een deel van mij voelde me boos dat ze eruit werd gezet, maar ik begreep ook dat hij zijn jongens voorop moest zetten.
Ik was zo blij om met hem te spreken, maar hij klonk niet zoals zijn gebruikelijke zelf. Hij vertelde me dat er gisteren een ongeluk was gebeurd. Mijn moeder lag in het ziekenhuis en ik moest meteen terug naar Sri Lanka komen. Ik begreep niet wat er aan de hand was maar hij zou me later die dag terugbellen.
Dat deed hij ook.

Ongeluk

Een dag eerder liep mijn moeder over de weg na het drinken van alcohol en werd aangereden door een man die te hard reed op een motor. Hij was net twee dagen ouder dan ik en hij is overleden. Kamal kon zich niet opbrengen om het me te vertellen tijdens dat mijn moeder al was overleden.
Gisteren, op Moederdag, had ik dat gepland om samen met mijn moeder al haar favoriete eten te eten, maar ik verloor mijn eetlust. Wat niets voor mij is. Nu voel ik dat ik al wist dat ik mijn moeder kwijt was.
Ik kan nog steeds niet geloven dat ik op een feestdag mijn Australische moeder aan het vieren was op Moederdag terwijl ik mijn Sri Lankaanse moeder verloor. Het laat me zo schuldig voelen dat ik er niet was met mijn moeder in Sri Lanka.
Toen ik het graf van mijn moeder bezocht op de begraafplaats, was ik met Kamal en zijn jongste zoon. Door er te zijn overweldigde me. Vanwege de dood van mijn moeder en door de dood van iemand die graf is hebben we ook gevonden.
Eerder zei mijn neef tegen mij dat mijn broer bij haar begraven lag. Mijn wat? Ik wenste er een, maar ik wist niet dat ik een broer had. Zijn naam was Shantha en hij stierf toen hij zeventien was aan iets alcohol gerelateerd. Ik geloof dat ik ergens in mijn achterhoofd mijn broer herinner. Ik zou alles geven om een foto van hem te hebben.

Lees ook bezit van het land

Groot gemis

Het was een van de moeilijkste dagen van mijn leven. Ik voelde me zo gekwetst dat ik dit nog nooit eerder had gehoord.
Ik voelde mezelf afsluiten en mijn emoties internaliseren.
Op de terugweg naar huis wilde Kamal dat ik een bed bereden oudere professor Engels bezocht. Ik kan niets erger bedenken dan een gesprek forceren. Dus ik vertelde Kamal dat ik geen zin had om te gaan. Omdat ik niet de energie had om te betogen dat hij me dwong. Zo met tegenzin ben ik gegaan.
De man had zo ‘ n aardige en rustige energie, door met hem te spreken voorkwam dat ik in een depressie viel. Hij was als een engel die ik bezocht in een tijd van nood.
Krijg jij ook de kriebels van ziekenhuizen?

Je hebt gelezen uit het boek

De dochter van de president

Hoofdstuk 5- Het ziekenhuis
Geregeld zal ik een ander hoofdstuk met jullie delen.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *