marieke schnoing gels dagboek over leven met een burn out

Ik voel me onwetend. Onzeker en ver af van wie ik ben. Ik ben zoekend. Als me gevraagd wordt hoe het gaat dan weet ik eigenlijk niet wat ik moet zeggen. In het moment is het: het gaat. Ik vind het ingewikkeld om te voelen. Ik weet eigenlijk helemaal niet goed wat voelen nu echt is. Het komt en het gaat. Ik zou best graag willen leren voelen. Want dan kan ik me misschien ook beter uitdrukken. Er gaat nu zo veel rond in mijn hoofd, dat ik niet meer weet wat waar is. Mijn lichaam geeft me signalen maar ik kan ze niet lezen. Op dit ogenblik heb ik hoofdpijn. Ik ben en blijf moe. Mijn nek is al een hele tijd zo stijf als een plank en pijnlijk. Mijn spieren zijn bij de geringste krachtinspanning twee of drie dagen pijnlijk en ook mijn rug speelt regelmatig op. Mijn keel is gespannen en mijn longen zijn gevoelig.

Maar wat VOEL ik nu eigenlijk? Is het verdriet? Dan zou ik toch moeten huilen om dat los te kunnen laten. Maar huilen kan ik niet. Is het een soort bedruktheid, een klemmend gevoel? Is het vlakheid? Voel ik me gelaten? Of juist opgelucht? Schuldig? Of juist niet? Hoe voel je? Hoe kun je voelen? Wat is dat? En hoe beschrijf ik dat?

Kort lontje

Ik voel best vaak een spanningsgevoel in mijn hartstreek. Het voelt zenuwachtig. Ik voel ook angst. Bang voor de toekomst. Ik durf mezelf niet te vertrouwen. Ik voel me snel geagiteerd. Ik heb een kort lontje. Muziek kan me een melancholisch gevoel bezorgen. Maar ook een boos gevoel. Een irritatie gevoel. Als het muziek is die me irriteert. Ik krijg vaak kippenvel. Ik lach eigenlijk bijna niet. Als mijn dochters me omhelzen dan voel de warmte, liefde, een intens gevoel van houden van. Moederliefde. Maar ik kan ze ook goed loslaten. In de zin van dat ik het ook zo zalig vind om alleen te zijn. Me te verdiepen in wie ik ben. Me verdiepen in mezelf. Om een begin te maken. Human Design als middel voor zelf onderzoek. Onderzoek naar wie ik ben. Wie ik wil zijn. Maar nog veel meer wie ik ben. Een voelend mens.

De sluier van onwetendheid

Ik werk graag met beelden. Deze foto laat wel zien wat ik met de titel bedoel. De sluier van onwetendheid. Alleen mijn oog ziet. Mond, neus en oor zitten verstopt. En over mijn hoofd de sluier van onwetendheid. Ik kijk door dingen heen en kan me moeilijk uiten. Expressie is een vorm die bij me past. Ik ben een expressief persoon. Emotioneel geladen. Ik zeg wat ik denk. Mijn mond, neus en oren zijn nu afgeschermd. Een teken van het niet toelaten van uiting. Het beschermende mechanisme. Als ik me niet kan (of mag) uiten dan slaat het naar binnen. Ik wil leren voelen. Ik heb ergens in mijn leven geconditioneerd dat voelen niet veilig of handig is. En het dan uiten al helemaal niet. Het is een instinctieve reactie. Het past bij mijn design. De kunst wordt om hier iets mee te gaan doen waardoor ik niet meer instinctief hoef te reageren in vechten of vluchten. Ik wil weer leven vanuit mijn bron. Vanuit zachtheid. Vanuit puurheid. Vanuit liefde. Voor mezelf.

Dankbaarheid

Dit is de start van mijn burnout dagboek. Als ik het nu terug lees, kan ik het gevoel zo weer terug halen. Een gevoel van onmacht, onbekendheid, angst en onzekerheid. Maar nu is het een intens gevoel van dankbaarheid. Dat mijn lijf me op tijd heeft laten weten dat het genoeg was. En dat ik mijn hoofd niet langer kon toelaten de autoriteit te zijn over wat ik in mijn leven moest doen en hoe ik het moest doen.

Een eigen unieke manier van zijn

Het hoofd is een prachtig meetinstrument. Een meetinstrument dat we kunnen gebruiken om te zien hoe de wereld er uit ziet, wat er logisch is en wat niet, welke ervaringen er zijn en hoe deze door iedereen beleefd worden. Maar het hoofd is er nooit om besluiten te nemen. Om de richting aan te geven en om te bepalen wat er wel of niet moet gebeuren. En dat is zo niet van deze wereld. De gehomogeniseerde wereld waarin iedereen in dezelfde pas moet lopen. Maar dat is nou net niet wat onze unieke lichamen willen en kunnen. Wij zijn allemaal gemaakt om verschillend te zijn. Een eigen unieke manier van doen, denken, voelen, horen, proeven, ervaren. We hebben allemaal een eigen unieke manier van zijn. En deze unieke manier van zijn ligt vast in onze genen, vanaf het moment dat we geboren worden is alles in ons ingeprent en zouden we als we dat zouden volgen een voor ons perfect leven kunnen leiden.

Perfect

Maar perfect is daarbij NIET dat we dat moeten afmeten aan een ander. Perfect is perfect als jezelf. En het is zo helpend om te weten wat voor JOU perfect is. Want dan stop je met het meten aan de perfectheid van anderen. En ga je leven op een manier zoals dat voor JOU perfect is.

Jezelf zijn

Het is geen eenvoudige weg. Want de conditionering zit diep. Niet alleen in ons eigen leven, maar ook omdat je van doen hebt met het leven van anderen om je heen. Maar het is een weg waarbij je daadwerkelijk leert hoe het is om jezelf te zijn, je zelf lief te hebben en dankbaar te zijn voor dat wat je mee hebt gekregen. Ik ben het experiment begonnen toen ik daadwerkelijk niet meer anders kon. In een burnout belanden is echt geen pretje. En dat is een understatement. Maar er uit komen en dan te zien wat je daadwerkelijk kunt bieden aan jezelf en daarmee dus ook aan anderen is echt zo ontzettend de moeite waard…

Je hoofd in een bijrol

En wil dat dan zeggen dat het allemaal eenvoudig is? Dat het gewoon even een kwestie van ‘de knop omzetten en gaan met die banaan’ is? Nee, het vraagt echt iets van je. En dat iets is dat je jezelf lief hebt. Dat je je hoofd een bijrol geeft in je leven. En dat je de toeschouwer wordt in je eigen levensfilm en niet de regisseur.

Mocht je hier hulp bij nodig hebben, of je wilt hier eens verkennend een gesprek met me over voeren, neem dan contact met me op. Ik reageer vanzelf.

Marieke

Marieke heeft jaren bij de politie gewerkt en heeft uiteindelijk een switch gemaakt door mannen en vrouwen te begeleiden die in een hoog risico beroep (politie, defensie, zorgverleners en brandweer) werken. Vanuit haar ervaring waarin ze te kampen had met een burn out helpt zij nu mensen uit deze beroepsgroepen om meer inzichten te krijgen in hun geestelijke welzijn om te voorkomen dat ze in een burn out terecht komen of uit een burn out te helpen. Lees hier meer over Marieke Schnoing-Gels.

Vind je deze post interessant? Vergeet dit bericht niet te liken of te pinnen op Pinterest! Of op facebook en twitter te delen

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *