De Dag Dat Ik In Bed Had Moeten Blijven,leven met een zorg intensief kind, kind en ADHD, kind met autisme, leven met een zorgen kind

Het was op een maandag. Het was gruwelijk slecht weer en ik bracht zoonlief op de fiets naar school. Eenmaal op het schoolplein begon hij al te stuiteren. Hij zou pietengym hebben! Vorig jaar zat hij nog op een reguliere school en toen hoorde hij op de dag zelf dat hij niet mee mocht doen. Wat heeft hij toen gehuild. Hij had zich er zo op verheugd! Dus dit jaar verheugde hij zich er extra op.

Al stuiterend ging hij zijn klas binnen. Met veel moeite kreeg ik hem zo ver om op zijn stoel te gaan zitten en zijn gymkleding aan te gaan trekken. Steeds vergat hij waar hij mee bezig was. O ja, ik was mijn broek aan het aantrekken. Kijk! Daar komt mijn vriendje binnen. Lieverd, wat waren we ook alweer aan het doen? O, ik was me aan het omkleden. Een kleine impressie van hoe dat dan gaat.

Uiteindelijk was het gelukt en was hij netjes omgekleed. Het was ondertussen 9 uur, en het was tijd dat ik weg zou gaan. Ik gaf hem een knuffel (want een kus mag echt niet) en ging de deur uit, opnieuw de zeikregen in. Ik had om half 11 een afspraak aan de andere kant van de stad. Zou ik terug naar huis fietsen? Of zou ik maar gelijk door fietsen en maar een keer verzuipen? Ik koos ervoor om door te fietsen.

Verzopen

Ruim een half uur later kwam ik aan op mijn bestemming. Ik rende snel een toilet in om de schade op te nemen. De score was dat mijn panty zich volledig had volgezogen met regen, dat ik een de onderkant van mijn jurk letterlijk kon uitknijpen en dat zelfs mijn ondergoed het niet droog had gehouden. Het was wel gelukt om mijn haar enigszins droog te houden. Gelukkig!

Ik nestelde me ergens op een bank om de tijd tot mijn afspraak te overbruggen, en na wat werken was het tijd om naar boven te gaan. Eenmaal boven begon ik me zenuwachtig te voelen. Erg uitkijken naar deze afspraak deed ik namelijk niet. Doordat ik bepaalde medicijnen slik word ik goed in de gaten gehouden qua cholesterol, de werking van mijn schildklier, mijn bloeddruk en mijn gewicht. En dat laatste was precies waar ik me zorgen over maakte. Ik was al geen slanke den voordat ik begon met deze medicatie, maar alles vertelde me dat ik wel eens zou kunnen gaan huilen om wat er op de weegschaal zou verschijnen.

Ik werd binnen geroepen en ik mocht gaan zitten. Mijn bloeduitslagen waren goed, maar ze waren vergeten om een ding te testen. Wat dus betekend dat ik mooi nog een keer mag gaan prikken. Mijn bloeddruk werd gemeten en die was weer perfect. Toen kwam het er dus op aan. Ik moest op de weegschaal. Zo gespannen als een rietje en met bijna dichtgeknepen ogen stond ik erop. Ik las het getal op de weegschaal. Veel te hoog. Dat absoluut, maar niet zo hoog als ik verwacht had. Er was 6 kilo aangekomen, en dat terwijl ik het idee had dat het zeker 10 kilo zou zijn. Een kleine meevaller.

Weer terug

Na mijn afspraak was het de bedoeling dat ik weer naar huis zou fietsen. De regen was helaas niet gestopt. Zelfs niet verminderd. Aanvaardend stapte ik mijn fiets weer op en reed richting huis. Toen ik door het centrum reed vond ik mezelf al erg zielig. Verlept door de regen in een veel te zwaar lijf. Ik parkeerde mijn fiets en ging een kleding winkel in waar ik zeker wist dat ik er dingen zou passen. Al snel vond ik wat leuke dingen. Ik ging de paskamer in en begon mijn doorweekte kleding van mijn lichaam af te stropen. Wonder boven wonder paste alles! Wow! Ok, het is een maat groter dan eerst, maar ik zag er eigenlijk best ok uit. Met nieuw vertrouwen (en wat nieuwe kleding) kwam ik de winkel uit en ging ik opzoek naar mijn fiets. Hup de regen weer in.

Eenmaal thuis

Eenmaal thuis aangekomen keek mijn lieve hond mij aan. Hij moest plassen en wel nu! Je begrijpt het wel. Ik mocht weer door de regen. Eigen schuld, had ik maar geen hond moeten nemen. Gelukkig houdt mijn hond ook niet van regen dus waren we weer snel thuis. Eindelijk kon ik droge kleding aantrekken en even relaxen voordat ik zoonlief weer zou moeten halen. Toen ik droge kleding had kroop ik lekker achter de computer om wat te prutsen aan mijn nieuwe website. Eindelijk begon ik me weer warm en comfortabel te voelen. Toen ging de telefoon.

Met gierende (fiets)banden naar school

Het was de juf van mijn zoontje. Ze begon het gesprek wat schoorvoetend en ik begon mij zorgen te maken. Zeg nou wat er is. Is hij nog heel? Toen kwam het hoge woord eruit. Of ik hem alsjeblieft zo snel mogelijk wilde komen halen omdat hij niet meer te handhaven was en een gevaar vormde voor zijn medeleerlingen, zichzelf maar ook voor de juf.

Als een gek trok ik mijn jas aan en sprong ik op de fiets. Weer door de regen, maar dat deerde me nu niet. Ik fietste alsof ik mee deed aan de Tour de France en ik kwam in een recordtijd aan. Ik liep naar binnen, maar zag mijn zoon niet. De juf nam me apart om me te vertellen wat er gebeurd was. Hij had niet een keer een woede-uitbarsting gehad, maar wel drie keer! En dan niet een beetje, maar hij had met alles in zijn nabije omgeving gegooid en toen de juf hem vastpakte heeft hij haar lelijk geschopt.

Mijn verdriet

De tranen sprongen in mijn ogen. Die rot maand ook! Ik stelde voor om hem deze week veel thuis te houden, omdat de week naar Sinterklaas toe voor hem gewoonweg niet te doen is. De juf nam me mee naar de directrice om dat te bespreken. Ik barstte in tranen uit. Eindelijk hadden ze gezien wat ik thuis doormaak. Dat hij soms zo door het lint gaat dat ik hem met zijn 5 jaar al bijna niet meer kan houden. De juf ging zorgen dat F., die overigens onder begeleiding in de gymzaal was om af te koelen, klaar maken om naar huis te gaan. De directrice ging gelukkig akkoord. Ik mag zelf inschatten wanneer hij wel of niet naar school kan deze week.

Ondertussen was F. meegenomen naar de conciërge. Een schat van een vrouw die juist ontzettend goed om kan gaan met de types zoals mijn F. Toen ik opgedroogd was ging ik naar hem toe, en trof hem vrolijk een spelletje doend aan. Hij mocht van mij zijn spelletje afmaken en daarna gingen we naar huis. Uiteraard wederom door de zeikregen.

Medelijden

De juf had mij al verteld dat ik absoluut niet boos op hem hoefde te zijn. De prikkels waren gewoon veel te veel. Sinterklaas brengt voor hem vooral spanning en angst mee. Ook op deze speciale basisschool.

Toen we thuis waren ben ik met hem op de bank gaan zitten en heb ik hem de waarheid verteld over Sinterklaas. Eerst wilde hij me niet geloven, maar toen ik hem alle cadeautjes en alle lekkernijen liet zien kwam hij tot inzicht dat ik echt de waarheid vertelde. Hij was ongeveer 10 seconden boos en daarna zag je alle spanning van hem afglijden. Nieuwsgierig als hij is wilde hij nu natuurlijk het naadje van de kous weten. Ik beantwoorde zijn vragen en toen was het goed. Hij nestelde zich lekker tegen me aan en ik legde een dekentje over ons heen. We keken samen een leuke serie op Netflix en knuffelden samen op de bank.

Mijn kleine mannetje

Wat heeft dat hele Sinterklaas gebeuren toch een enorme invloed om kinderen zoals die van mij. Ik ben blij dat ik hem de waarheid verteld heb. Ook al is hij nog maar vijf. Nu kunnen we het leuk maken in plaats van eng. Op school is het allemaal nog steeds veel te veel dus hebben we veel tijd om samen te zijn en prikkels te verwerken. Veel naar buiten met de hond, samen knuffelen en kindermassage doen wonderen. Ik hoop dat ik jullie volgend jaar deze tijd kan laten weten dat het gezellig is en dat zijn juffen heel blijven.

Respect voor de juffen

Ik heb ontzettend veel respect voor F. zijn juffen. Ze geven niet zomaar op en vaak lukt het ze te zorgen dat er geen uitbarsting komt. Ze doen leuke dingen met de kinderen en bieden ieder kind onderwijs op zijn of haar eigen niveau. En soms moeten ze dus ook klappen of schoppen incasseren van de kinderen die volledig door het lint gaan en eigenlijk niet meer weten wat ze doen. Dankjewel juf dat je me gebeld hebt, en dat we samen tot een oplossing gekomen zijn. De hulptroepen zijn onderweg!

Foto: Pixabay

4 reacties op “De dag dat ik in bed had moeten blijven

  1. Lotte Hijmensen zegt:

    Excuus voor de late reactie! Dankjewel voor je compliment en voor je bericht.

Laat een antwoord achter aan Rob Alberts

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *