De enige manier waarop ik mijn familie kon bereiken is door naar de fruit / groentewinkel te gaan die mijn oom en neef bezitten. (Ja, het was de enige manier. Geloof me, ik heb hierover nagedacht.) Dus toen in 2014 mijn man en ik naar Sri Lanka gingen voor het eerste deel van onze huwelijksreis verbleven we voor het eerst in het kinderdorp thuis.
We hebben een geweldige tijd gehad met de kinderen. Ertan aanbad ze net zoveel als ik. Hij is altijd blij geweest om Sri Lanka te bezoeken, hij geniet van zijn tijd daar en hij begrijpt mijn behoefte aan verbinding met mijn vaderland.

Mijn tante

Toen we eindelijk naar de fruit / groentewinkel gingen, nam mijn neef Ertan en ik mee naar een andere tante. Ze was erg emotioneel om me te zien en huilde en knuffelde me constant. Ik voelde me zo geliefd en gemist. Ze zorgde ervoor dat ik me gewild voelde. Ik voelde meteen een band met haar.
Ze gaf me twee foto’s van een dochter, degene die in het buitenland is. Op een foto, het enige deel van haar gezicht dat ik kan zien zijn haar ogen. Ze drinkt een kopje thee, staat op een balkon en staan op de achtergrond een paar oude Europese stijlgebouwen.
De tweede foto, lijkt wel een fotoshoot, ze is prachtig. Ik denk dat ze een dochter heeft afgestaan ter adoptie.
Ze gaf me ook twee foto’s van mijn moeder. Een van hen is mijn favoriete foto van haar: Ze is aan het dansen.

Lees ook het ziekenhuis

Ze is zo vol van het leven en heeft een geweldige tijd met dansen. Mijn moeder was niet helemaal doof. Toen ik oortjes in haar oren deed en mijn R & B muziek helemaal tot maximaal volume draaide, begon ze te dansen, een favoriete herinnering aan mij.
Ik ben zo blij dat ik deze geweldige, ongelooflijke vrouw, mijn amma, mijn moeder heb mogen ontmoeten en dat ik ook met haar heb mogen samenwonen. Ik wou gewoon dat onze tijd samen niet zo snel van ons werd afgenomen. Sommigen zeggen dat ik geluk heb dat ik mijn moeder ontmoet heb, waar ik het wel mee eens ben, maar ik vind het woord ‘geluk’ zo beledigend.

Tegenstrijdig

Het is geen geluk om eindelijk je eigen moeder te kunnen ontmoeten. Het voelt als een schop in mijn maag om te horen dat ik dankbaarder moet zijn of gelukkiger moet voelen dat ik ben geadopteerd.
Waarom wordt mijn trauma, mijn verlies, aan de kant geborsteld? Als iemand op een andere manier een moeder zou verliezen, zouden mensen verwachten dat ze zouden treuren en als ze niet zouden treuren, dan zou het verkeerd worden aangenomen en hebben ze meer hulp nodig om hun gevoelens te verwerken.
Hoe is adoptieverlies anders? Een moeder en kind onnodig gescheiden zijn is een van de meest verschrikkelijke en onnatuurlijke dingen die een familie overkomen. Waarom heb ik geluk dat ik mijn moeder heb ontmoet? Nou, omdat zoveel adoptees niet de kans krijgen om veel verschillende redenen. En zelfs dan voelt het woord nog steeds ongepast.
Zo zou het nooit moeten zijn. Het is geen geluk dat ik haar ontnomen ben. Ik werd ter adoptie door haar zus zonder kennis van mijn moeder. Ze wist niet waar ik was, ze dacht dat ik dood was of verkocht op de zwartmarkt.
Ondanks het hebben van geweldige ouders hou ik niet van adoptie. Ik vind het niet leuk hoe het nodig is van kwetsbaren om de dromen van een ander te vervullen om een gezin te hebben. En net als de cirkel van het leven, begreep ik mijn ouders pijn en hartzeer om niet op natuurlijke wijze een eigen baby te kunnen krijgen.
Het was een harde realisatie om te weten dat ze hun baby zo graag hadden gewild dat het pijn deed. Mijn eerste baby is verwekt met de hulp van IVF. Adoptie kwam bij me op, maar ik realiseerde me hoe egoïstisch het zou zijn om zoveel geld te investeren om een gezin uit elkaar te halen.
Dat kon ik niet doen.
Wat is jouw mening over adoptie?

Je hebt gelezen uit het boek

De dochter van de president

Hoofdstuk 6 – De cirkel van het leven
Geregeld zal ik een ander hoofdstuk met jullie delen.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *