De 7 escapes dokter juriaan galavazi

De 7 escapes

Er zijn 7 escapes, vluchtroutes, die we dagelijks toepassen met het idee dat we stappen zetten. In feite houdt het ons ver verwijderd van de pijn. En daarmee van wie we werkelijk zijn.

Eén van mijn uitspraken die ik net zo confronterend als waardevol beschouw is: “hou niets en niemand verantwoordelijk voor wat je denkt, doet of voelt”. Confronterend omdat ik daarmee volledig aandeelhouder wordt van mijn probleem. Waardevol omdat ik dan tegelijkertijd merk dat ik invloed heb. Toch gebeurt het regelmatig dat we deze kracht teniet doen door uitspraken waarmee we onszelf zoet houden. Onszelf het idee geven dat we heel goed bezig zijn, maar in feite stil blijven staan. De controle uit handen geven en onszelf slachtoffer maken van de omstandigheden. We ontlopen daarmee onze verantwoordelijkheid en kunnen op die manier steeds opnieuw ontsnappen aan de confrontatie met pijn, angst, onzekerheid en verdriet. De prijs die we betalen is wederom hoog. We doen niet wat werkelijk goed voor ons is, met fysieke en mentale klachten als gevolg.

De 7 escapes zijn

  • De “Ja, maar….”
  • Vertellen wat het “niet” is
  • Gevoel
  • Schuldgevoel
  • Proberen
  •  Soms
  • De “als…, dan…” valkuil

In de komende periode volgt een beschrijving van iedere escape en waarom het je weghoudt van de pijn en daarmee van wie je daadwerkelijk bent of zou willen zijn. Vandaag de “Ja, maar…”

Deel I: “Ja, maar…”

“Zou het kunnen dat jij dan een beter gevoel krijgt?”
Zo had ze er nog niet naar gekeken. Ze wacht een kort moment en antwoordt; “Ja, maar….” Dan onderbreek ik haar. En geef haar terug dat ze al een paar keer de “Ja, maar…” heeft geroepen. Ken je het verhaal van de “ja, maar” vraag ik. Wanneer ze met “nee” antwoord, vraag ik of ze het wil weten.

De “Ja, maar” houdt je op de plek waar je staat. Wat vóór de “Ja, maar” komt; is dat oud of nieuw? Ze kijkt me vragend aan. Stel ik vertel je iets. Ik geef je een andere manier om naar jouw werkelijkheid te kijken. Ik geef je daarmee een nieuw inzicht. En vervolgens zeg jij “Ja, maar…”. Is datgene wat ik je verteld heb, voordat jij “Ja, maar” zegt, nieuw of oud?

“Nieuw”, zegt ze. Dus, wat voor de “Ja, maar” komt, is dat dan oud of nieuw? “Nieuw”, bevestigt ze… een stilte volgt. Ze ziet nog niet waar ik heen wil.
Alles wat ná de “Ja, maar” komt, vervolg ik. Alles wat je daarna zegt. Is dát oud of nieuw?
Na een korte stilte zegt ze; “oud”.
Ben je hier gekomen om nieuwe dingen te leren of oude dingen te herhalen?
“Om nieuwe dingen te leren”.
Zullen we dan vóór de “maar” blijven?

De “Ja, maar” brengt ons terug naar een plek die we al weten. Alles wat wij weten is gebaseerd op ervaringen uit het verleden. Op wat we geleerd en meegemaakt hebben. Dat is dus per definitie oud. Door de “Ja, maar” steeds te herhalen houdt het je op de plek waar je staat. Je ontwijkt daarmee de mogelijkheid om op een andere, vaak nieuwe, manier naar de situatie te kijken. Als je wilt dat je leven anders is, dan zal je eerst bereid moeten zijn om iets anders te doen. Niet de meest comfortabele plek misschien, wel de meest kansrijke.

Wil je meer weten of een afspraak maken, neem gerust contact met mij op.

Vind je deze post interessant? Vergeet dit bericht niet te liken of te pinnen op Pinterest! Of op facebook en twitter te delen

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *