Ik heb vaak geschreven over mijn avontuur in het buitenland. Te vaak misschien. Ik wil niet graag zo iemand zijn die het in elk gesprek betrekt maar het is nou eenmaal iets wat veel invloed op me heeft gehad. Waar ik echter minder vaak over schrijf of praat is hoe het was om weer terug naar huis te gaan. Dat wat ik eerst met optimisme dichterbij zag komen bleek namelijk een behoorlijke stap terug van het halfjaar daarvoor.

Wat er aan vooraf ging

Vlak voor ik permanent naar huis terugkeerde was ik een week in Nederland voor de feestdagen. De tijd vloog voorbij en ik was continue bezig. Toen ik eenmaal terug onderweg was naar Engeland voelde ik me intens tevreden. Ik had niet één maar twee geweldige levens die op me wachtten. Mijn laatste maand vloog dan ook voorbij. Ik sprak af met iedereen die ik in de laatste zes maanden had leren kennen en nam uitgebreid afscheid van de stad die een permanente plek in mijn hart had veroverd. Eind januari werd ik opgehaald door mijn zus en zwager. We reisden samen nog een week door Engeland en toen was het echt tijd om te gaan.

Ik had verwacht dat ik het er zwaar mee zou hebben. Het was niet alleen de stad of de mensen die ik achterliet maar het hele leven dat ik had opgebouwd. Toch was ik optimistisch. Ik realiseerde me dat een stage nou eenmaal geen permanente situatie is en ik was enorm geïnspireerd om weer verder te gaan met mijn verhaal. Ik nam me voor optimaal te genieten van mijn korte tijd terug in Nederland en een slag te slaan in het opbouwen van de toekomst die ik voor ogen had.

Tegenvaller

Helaas, bleek dat alles een stuk moeilijker dan verwacht. Het duurde even voordat ik door had dat er iets mis was. Ik zeg even, maar ik denk oprecht dat ik pas vlak voor mijn vertrek naar Nice echt begon te zien wat de afgelopen maanden me hadden gebracht. Mijn probleem was niet per sé mijn leven als student, de stad waar ik woonde of de mensen om me heen. Het probleem was de enorme afstand tussen waar ik was vertrokken en waar ik nu was en hoe ik de enige leek te zijn die dat compleet begreep. Ik herinner me goed hoe ik na enorm leuke avonden naar bed ging met tranen in mijn ogen omdat iets me niet lekker zat.

Ik kan nu met redelijke zekerheid zeggen dat ik mezelf begrijp. Maar in die maanden had ik geen idee wat er aan de hand was. Naast het feit dat ik me compleet gespleten voelde van wie ik was en wie iedereen om me heen zag worstelde ik ook met mijn standaard angsten. Wat me frustreerde was dat ik na een half jaar van grenzen doorbreken en mezelf verbeteren nog steeds in paniek kon raken van een tripje naar de supermarkt. Waar ik in Engeland al trots op mezelf kon zijn als ik een simpele taak afrondde vond ik dat nu maar een mager doel. Ik wou meer en was daarmee continue ontevreden en teleurgesteld in mezelf.

Ik weet dat ik niet de enige was die worstelde in die maanden. Mijn klasgenoten hadden misschien niet dezelfde problemen. Ik weet echter dat ook zij moeite hadden met het hervatten van hun normale leven. We keken allemaal uit naar het moment dat we weer konden ontsnappen aan Nederland. Terwijl dat uiteindelijk niet eens het probleem of de oplossing was.

Lichtpuntjes

Gelukkig is er een lichtpunt en alhoewel ik die aan de late kant vond heeft het me enorm geholpen. Rond mei begon ik me steeds bewuster te worden van hoe lastig ik het had. Met die realisatie begon ik ook te zoeken naar verklaringen en oplossingen en daarover wil ik graag het volgende delen. Mijn nummer één probleem was dat ik me enorm focuste of feiten en gebeurtenissen terwijl een situatie veel meer afhangt van je houding ertegenover.

Een bezoek aan de tandarts maakte geen indruk op me terwijl het wel degelijk een overwinning voor me was. Een ander voorbeeld zijn de avonden met mijn vrienden. Die avonden waren doodnormaal tot super leuk maar toch creëerde het vooral frustratie. Ik snapte totaal niet waarom ik niet gewoon blij kon zijn met mijn situatie. Die was namelijk helemaal niet slecht. Zodra ik me meer begon te focussen op mijn gevoel werd alles duidelijk. Ik had namelijk wel leuke dingen gedaan, maar die stelde me niet tevreden. Wat ik namelijk tegelijkertijd was vergeten was het onderhouden van dingen die ik van binnen als waardevol beschouw zoals mijn christelijke normen en waarden waaronder eerlijkheid en behulpzaamheid.

Dus wat nu?

Wat ik kan concluderen is dat het leven niet altijd gaat zoals je wil. Zelfs al loopt alles zoals gepland, soms doe je dingen verkeerd of focus je op de verkeerde dingen en dat ga je merken. Eens in de zoveel tijd heb ik een moment nodig om me weer even te kalibreren. Ik moet mezelf dan weer herinneren aan wat ik echt belangrijk vind en hoe ik daar invulling aan kan geven in mijn leven. Ik durf haast met zekerheid te zeggen dat dat voorlopig niet gaan veranderen. Als ik nog een tip zou moeten geven zou het echter zijn om vooral niet te streng te zijn. Soms is het geen kwestie van een foute focus of iets dergelijks. Sommige momenten wil het gewoon niet en dat is ook oké, maar dat is een verhaal voor een andere keer.

Voor nu is het genoeg om te zeggen dat ik ook deze tussenstap weer enorm veel heb geleerd. Het was misschien niet altijd makkelijk of enorm interessant maar het heeft me wel verder geholpen. Wil je de andere delen van mijn verhaal terug lezen? Klik dan hier voor deel 1, waar ik vertel over mijn eerste verhuizing naar de grote stad. Of klik hier voor deel 2 waarin mijn reis naar het buitenland beschrijf.

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *